پایان یک جنگ بی حاصل

۸ می ۱۹۴۵ روز سیاه و تحقیر آمیزی در تاریخ آلمان است. روز تسلیم بی قید و شرط آلمان نازی مقابل نیروهای متفقین. اما برای ارتش های پیروز و مردم خسته از جنگ روز شادی بود،روز پایان آخرین جنگ جهانی که نیمی از اروپا را به ویرانی کشید. ارتش سرخ شوروی سهم به سزایی در این پیروزی داشت. آن قدر که ارنست همینگوی پس از فتح برلین گفت: «هر انسانی که آزادی را دوست دارد بیش از طول عمرش به ارتش سرخ و شوروی سپاسگزاری بدهکار است.»    

آذربایجان که در جنگ جهانی دوم در ترکیب اتحاد جماهیر شوروی بود،جانفشانی های برای ارتش سرخ انجام داده است که در موزه آذربایجان قسمتی به یادگارهای این جنگ اختصاص یافته است. از دوره کمونیستی هر سال در آذربایجان این روز را گرامی می دارند.

ترکش های جنگ

 متفقین جنایات زیادی در پایان جنگ مرتکب شدند،همچون بمباران درسدن که در شادی های جنگ گم شد. جنگ جهانی سرانجام در ۲ سپتامبر آن سال در اقیانوس آرام با بمباران اتمی دو شهر ژاپن توسط آمریکا به پایان رسید. این جنایت آمریکا در شادی پایان جنگ دیده نشد اما سالها بازماندگان این بمباران با عنوان پیامبران صلح به کشورهای مختلف از جمله ایران سفر کردند و چهره زشت جنگ را به همه نشان دادند.  ارتش سرخ نیز در برلین و دیگر کشورها کم جنایت نکرد و ملت آلمان چه رنج هایی را به عنوان ملت بازنده نکشید و چه عشق هایی زیر چکمه کمونیست له نشد. (شرح یکی از این عشق ها در این پست)

در کنفرانس تهران (۱۹۴۳) که در شهر ایران برگزار شد،سه فرمانده جنگ تصمیم گرفتند چهره جهان بعد از جنگ چگونه باشد! در واقع جهان را تقسیم کردند! آلمان به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم شد. دیگر کشورها بین دو قدرت آمریکا و شوروی تقسیم شدند. این تقسیم بندی سالها اسارت را به بلوک شرق تحمیل کرد تا در دهه ۹۰ با فروپاشی شوروی و اتحاد دو آلمان تا حدی ملت ها  آزاد شدند.

پست های مرتبط:

غلبه گونی             ۲۰ اردیبهشت ۱۳۸۷

غلبه گونی،سالگرد پایان جنگ جهانی دوم!      ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۶

همه جنگها شدن مشمول آتش بس!                ۱۹ اردیبهشت  ۱۳۸۵