"روز آخر آقا جون منو صدا کرد و گفت: ارگون!   گفتم: بله آقا جون،بذارید دستتونو ببوسم!  گفت: لازم نکرده،فقط خونه بالای ۵۰۰ دلار نگیر! "

یک خونه معمولی و زیر خط فقر که بشه توش زندگی کرد،زیر ۴۵۰ دلار یا ۵۰۰ دلار پیدا نکردم!!  قیمت خونه سرسام آور رفته بالا!   شیطونه میگه درس رو بذارم زمین ، برم بنگاه معاملاتی باز کنم!!    این بنگاه داری که من به او دخیل بستم و هر روز عین کارمند از صبح تو دفترشم تا خونه برام پیدا کنه،یک خانمه!  خانمی ۴۰-۳۵ ساله چاق که عینکی با فریم سیاه می زند و بلند بلند حرف می زند. دو گوشی موبایل دارد و به صاحب خانه ها زنگ می زند. یک دختر کوچولو موچولو دارد!   در این چند روز گاهی ظهرها میبینم دستش را گرفته و دارند به جایی می روند!   تضاد عجیب رفتار مردانه کاری زن با حس مادری اش با دخترش برایم جالب است.

دوباره به باکو برگشتم،هوا خیلی گرم است!  از فردا باید دنبال خانه باشم،دوباره پیدات می کنم خانه!!

*عکس مربوط به جشن گلها است،این خط لوله معروف جیحون-تفلیس است،کمی پایین تر نام ایران دیده می شود. عکاس ارگون وبلاگ اف!

کوی ولی عصر چهل سال پیش زمین هایی با قیمت نازل بود. قسمتی از آن را دره ای بزرگ تشکیل می داد. ثروتمند معروف تبریزی مرتضی خویی تمام آن زمین ها را خرید و برای این که بتواند با قیمت مناسب بفروشد طرح و نقشه یک کوی را ریخت.  تمام خیابان ها و فلکه بازار و تک تک کوچه های امروزی کوی ولی عصر قبل از انقلاب نقشه اش داده شده است.بعد از انقلاب ادامه طرح دقیقا از روی آن نقشه ساخته شد.  حتی ساختمان فعلی دادگستری به همین منظور در نقشه پیش بینی شده بود. قرار بود زمین ها را متری ۱۰ تومان به فرهنگیان فروخته شود. یک قسمت را به دانشگاه برای خوابگاه ، قسمتی را به مخابرات و زمینی را برای اداره برق واگذار کرد.  دره بزرگ را با خاک نرم پر کرد و تند و تند فروخت. حالا آن زمینها نشست کرده است!    اگر طرح با وقوع انقلاب اسلامی برخورد نمی کرد، بیشتر ساکنان آن زمین ها  فرهنگیان بودند.  کوی،کوی ولیعهد  نام گرفت.  کوی یکی زیباترین نقاط تبریز بود،صبح ها کوههای تبریز و هوای خنک سحرگاهی انسان را سر مست می کرد. طرح کوی ولیعهد،طرحی مدرن برای تمرکز زدایی از نقاط مرکزی شهر و طرحی نو برای شهر تبریز بود. وقوع انقلاب اسلامی نه تنها این طرح متوقف نکرد بلکه کوی جایی تبدیل شد که حتی در خواب طراح اولیه اش نمی گنجید! . 

همه به حاشیه شهر رفتند،ثروتمندان و قسمتی از طبقه متوسط به کوی ولی عصر رفتند. پدیده جدیدی و قشر خاصی در فرهنگ شهرنشینی تبریز به وجود آمد.  در طول این سی سال اخیر  کوی ولی عصر تبدیل به طبقه خاصی شده است.  

[...ادامه مطلب]

یک روز دیدیم میله هایی را وسط خیابان ها چیدند و رشته رشته در اکثر خیابانهای مهم تبریز جلو رفتند. شبانه رنگ زدند و در عرض یک روز ایستگاهش را ساختند!   رئیس راهنمایی رانندگی تهران بزرگ به تبریز آمد و افتتاحش کرد.

خیابانها یک طرفه شدند و خیابان مهمی چون خیابان امام خمینی ترافیک وحشتناکی پیدا کرد. این اتفاقات درست در آستانه فصل بازگشایی مدارس ضربه جبران ناپذیری به اصناف آن خیابان زد. چون یک طرف خیابان نمی شد پارک کرد و به تبع چون خیابان خیلی باریک بود و حالا باریک تر شده بود آن طرف هم پارک کردن غیرممکن شده بود.   بازار تربیت همیشه در شهریور بورس لوازم تحریر داشت و از همه جای تبریز برای خرید می آمدند. با کاهش شدید مشتری و از رونق افتادن بازار  زمزمه های فروش مغازه ها به گوش می رسد. آبرسان هم جای خود را دارد ولی خب آبرسان مدتی بود از رونق افتاده بود. ...

بقیه متن را در ادامه مطلب بخوانید...

[...ادامه مطلب]

عکاس: مهدی تبریزی

تبریز در زمینه سینما هم جزو اولین ها است!  سینما آفتاب اگر اشتباه نکرده باشم در سال ۱۲۹۸ تاسیس شد. کمی بعد سینما سعدی (۲۲ بهمن فعلی) در ۱۳۰۸ خورشیدی تاسیس شد.! به روایت تاریخ تا سال ۱۳۵۶ خورشیدی قبل از ورشکستگی سینمای ایران یازده سینما در تبریز وجود داشته است. چند سینما در روزهای انقلاب سوخت و چند تای دیگر چند سالی عمر کردند تا تعطیل شدند!  از جمله سینما کریستال عزیز من که همه فیلم های محبوبم را در آن جا دیده ام. خیلی سینمای بزرگی بود خرابش کردند، گفتند مجتمع فرهنگی-سینمایی می سازیم ولی جایش یک پاساژ زشت سبز شده است! به قول دوستی این شهر ضد تاریخ است و با عجله تاریخش را خراب می کند!

[...ادامه مطلب]